Opinie: “Onderrichter”/”Instructeur” zijn is een roeping.

De positieve feedback van voormalige leerlingen die je na jaren terugziet is een enorme erkenning voor de tijd en energie die je in hun opleiding hebt gestoken. Uiteindelijk vorm je militairen… Wetende dat ze uw overgedragen kennis ooit moeten gebruiken in situaties op leven en dood.

Lesgeven is een kunst, waarbij verschillende elementen samen het geheel moeten worden. Waarbij je pas weet hoe goed uw kunstwerk geworden is als je leerling het later heeft omgezet in de praktijk…
mogelijk dus, in ons geval, in een situatie op leven en dood…

Spijtig genoeg zijn er soms rotte appels die al het werk, de inzet en motivatie van hun collega’s teniet doen.
De problematiek van instructeurs die hun boekje te buiten gaan is al zo oud als Defensie zelf.

Defensie voorziet oa. dat instructeurs (OOFFR) een kwalitatieve opleiding volgen in Saffraanberg. Maar door het gebrek aan personeel zijn er niet voldoende en stuurt men dus ook niet gevormde onderrichters naar opleidingscentra. Uit noodzaak dus. Datzelfde gebrek aan personeel heeft men ook in de eenheden. En een eenheid stuurt bepaalde profielen liever niet naar opleidingscentra wegens te belangrijk voor de eigen eenheid… Opleidingscentra liggen meestal echt ver van de gewone plaats van het werk. En opleiding geven vereist meestal ook nog het overnachten. Dus veel kandidaten zijn er niet…
Laat staan kandidaten die echt instructeur zijn en dit willen…

En dan hebben we het nog niet gehad over diegene die wel willen, maar dan vooral voor hun woon-werk verkeer en veel minder omdat ze echt les willen geven…

Militairen worden, zoals reeds algemeen geweten, enorm slecht vergoed voor dergelijke opdrachten. Algemeen genomen worden dergelijke opdrachten dus af en toe uitgevoerd op bevel, zonder de lesgever het dus wil. Dus qua mindset kan dit allemaal al tellen. Vergelijk nooit Defensie met gelijk welke vorm van onderricht. Universiteit noch de politieschool…

Onderricht bij Defensie is voorzien op de worst case scenario’s: op leven en dood. Dat wil dus ook zeggen dat de manier van les geven anders is. Ik ben zelf onderrichter geweest en heb zelf ook sancties opgelegd. Alleen waren deze afgelijnd, achteraf goed geduid, en volledig gecontroleerd. En achteraf begrepen de leerlingen ook waarom:
Niet halen van timings, materiaal vergeten, onderhoud van materiaal, etc… kan in een opdracht enorm veel problemen te weeg brengen.

Een militair kan niet alleen zichzelf maar ook zijn collega’s in gevaar brengen. Het is belangrijk dat dit tijdens de opleiding duidelijk gemaakt wordt. En als de betrokken militair het nooit meer vergeet en die fout ook niet meer maakt is de opdracht geslaagd.

Omdat Defensie niet attractief genoeg is en men voldoende kandidaten wil aanwerven ligt de lat ook enorm laag bij de werving. Ook dient men in overweging te nemen dat, wegens het personeelsgebrek en de algemene uitval tijdens de opleiding, men de opleidingen ook nog eens inkort.
Alles bijeen genomen zit je dus met de mogelijkheid dat iemand die zelf al een verkorte “simpelere” opleiding heeft genoten, en tegen zijn eigen wil, in een enorme machtspositie wordt geplaatst als instructeur.
Wat als die instructeur zelf een harde, volledige omkaderde, en volgens de normen, opleiding genoten heeft maar dit toen niet kon plaatsen?
Dan is dat zijn referentie bij gebrek aan beter weten in. Er wordt wel af en toe eens ingegrepen in een opleiding en de intenties van het kaderlid waren bijna altijd goed bedoeld maar de uitvoering was miserabel, oa. door een gebrek aan ervaring en kennis buiten hun wil.

Bijkomend nemen veel onderrichters als maatstaf “zou ik dergelijk individu met mij in opdracht mee willen?” rekeninghoudend met de reeds opgedane kennis natuurlijk. Doordat de opleidingsnormen verlaagd worden probeert men dit toch onbewust te counteren als onderrichter. Men geeft er zijn eigen cachet aan… Want hoe makkelijk of hoe snel de opleiding ook is: na de opleiding komen ze in de eenheid, en dan wordt iedereen gelijk behandeld..
Direct ingezet bij OVG bvb…
En hoe beter men opgeleid is hoe groter de overlevingskans…
Sommige onderrichters nemen dus het initiatief in eigen handen omdat de situatie zo schrijnend is geworden. (…)

Mijn persoonlijke visie is dat men beter zorgt dat de opleiding deftig en hard is, zodanig dat wanneer een reële situatie uit de hand loopt je terug kan vallen op je kennis en kunde aangeleerd tijdens de opleiding.

Als afsluiter wens ik ook te benadrukken dat dergelijke onderrichters, de rotte appels, maar een absolute minderheid zijn bij defensie. Er zijn enorm veel capabele onderrichters ook. En zij zijn nu al de dupe van de controlemechanismen bij Defensie.
(Durf dus nooit beweren dat Defensie zelf er geen heeft…)

Er wordt oa een vertrouwenspersoon aangeduid.
De vakbonden geven een briefing, bij het kader is er altijd een “neutralere” aanwezig waar iedereen terecht kan met zijn problemen etc.
Tevens kan men bij het exitinterview, als een kandidaat stopt, ook zijn mening achterlaten…En ja, collega’s zijn al beschuldigd geweest van pesterijen en Defensie gaat daar absoluut niet licht over.
En we moeten ons volledig verantwoorden. En de ervaring leert mij nu dat er effectief rotte appels bij het kader tussen zitten maar ook dat sommige gefaalde rekruten te “trots” zijn (of te bang van hun ouders) om toe te geven dat ze niet geschikt zijn voor Defensie en het is dan makkelijker om het af te schuiven op het kader…Vergeet niet dat een militaire opleiding geen referentie heeft, ook niet in de mindset van de rekruten… Dus het pest gevoel komt snel naar boven wanneer iemand incapabel is.

Nu je zelf weet hoe complex deze materie is…Wat stel je zelf voor?

Defensie heeft alvast genoeg veiligheidsmaatregelen ingebouwd maar als we door de gebrekkige vergoeding, het gigantisch personeelsgebrek en de problematische locatie van kazernes, ze niet kunnen toepassen…Iets waarvoor men (ook wij met BMI) al JAREN waarschuwt…

En voor je het opleidingssysteem in vraag stelt vergeet vooral niet: De collega’s die buitenlandse opdrachten uitvoeren, die burgers buiten gedragen hebben uit Zaventem, die bejaarden in rusthuizen geholpen hebben, etc. Zijn allemaal opgeleid door collega militairen…

Nu u de context kent is het misschien duidelijk hoe mistoestanden, zoals in het artikel van De Morgen worden beschreven, mogelijk zijn.

Wij willen duidelijk stellen dat dergelijke wanpraktijken geen plaats hebben binnen Defensie en hopen met deze opinie een aanzet te geven tot hervormingen die ze voor eens en voor altijd de wereld uit helpen.

Share this:

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.